...

با هر تکانهای

که از فرسایش این حقیقت

روحم را منجمد میکند

Picture perfect memories scattered all around the floor Reachin' for the phone 'cause I can't fight it anymore And I wonder if I ever cross your mind For me it happens all the time It's a quarter after one, I'm all alone and I need you now Said I wouldn't call but I lost all control and I need you now And I don't know how I can do without I just need you now Another shot of whiskey can't stop looking at the door Wishing you'd come sweeping in the way you did before And I wonder if I ever cross your mind For me it happens all the time It's a quarter after one, I'm a little drunk and I need you now Said I wouldn't call but I lost all control and I need you now And I don't know how I can do without I just need you now woah woaaah. Guess I'd rather hurt than feel nothin' at all It's a quarter after one I'm all alone and I need you now And I said I wouldn't call but I lost all control and I need you now And I don't know how I can do without I just need you now I just need you

مولانا * در هوایت بیقرارم روز و شب سر ز پایت برندارم روز و شب روز و شب را همچو خود مجنون کنم روز و شب را کی گذارم روز و شب جان و دل از عاشقان میخواستند جان و دل را میسپارم روز و شب تا نیابم آن چه در مغز منست یک زمانی سر نخارم روز و شب تا که عشقت مطربی آغاز کرد گاه چنگم گاه تارم روز و شب میزنی تو زخمه و بر میرود تا به گردون زیر و زارم روز و شب ساقیی کردی بشر را چل صبوح زان خمیر اندر خمارم روز و شب ای مهار عاشقان در دست تو

خون در رگ هایش

مثل آواز جریان داشت

و تا پنهان ترین مرزهای تنش می رفت

و تطهیر شده از عشق

به قلب باز می گشت

از کتاب خاطرات روسپیان سودازده من

*اثر گابریل گارسیا مارکز

ترجمه ی امیر حسین فطانت

ه. الف. سایه* نامدگان و رفتگان، از دو کرانهی زمان نامدگان و رفتگان، از دو کرانهی زمان سوی تو میدوند هان، سوی تو میدوند هان ای تو همیشه در میان، ای تو همیشه در میان ... پیش وجودت از عدم، زنده و مرده را چه غم؟ پیش وجودت از عدم ، زنده و مرده را چه غم؟ کز نفس تو دم به دم، کز نفس تو دم به دم می شنویم بوی جان، بوی جان، بوی جان، آیییی پیش تو جامه در برم، نعره زند که بر درم آمدمت، آمدمت که بنگرم، آمدمت که بنگرم گریه نمی دهد امان، گریه نمی دهد اَمان، اَمان، اَمان، وایییی آه که می زند برون، از سرو سینه موج خون از سرو سینه موج خون، موج خون، موج خون من چه کنم، من چه

در چهل و یکمین روز انزجار ، یک صبح ملکوتی و امواج دود که بالاتر میرفت، گرگ و میش به کفتار و شغال درآمدند و صبح به هیات غروبی در میان مه. بی هیچ نشانی از عقربه های آدم خوار در جزر و مد تیک و تاک ها.دست ها کهنه میشدند و ستیغ زمان را می شکافتند و بدن ما در نوسانی طولانی میان گرداب شماطه ها کند و کند تر میشد، به قطعه قطعه های هم سان تقسیم شدیم، و شمام زمان به ایده ی تجزیه ی ما آغشته بود، هیچ قطعه ای از ما به ابد نگروید و اوج نگرفت، وقتی غرق شدیم در صدف های موازی باهم به خوابی طولانی رفتیم و بدون آنکه سیر آب شده باشیم در طوفانی اهریمنی به کام هم درآمدیم، ما یکدی

صدای کشییده شدن استخوان ها بر تخت، صدای ناله هایی که از ترکیب هجاهای کوتاه و بلندشان تبدیل به اصواتی میشوند که در حافظه رسوب میکند و در مواقع لازم به محرکات جنسی تبدیل خواهند شد. صداهایی که شبیه سیلی آب داری بر گوش مینشیند. ترشح قطرات جنسی، لکه های اولیه بر روی مدار زمان، در چهار پرده ، به صورتی که اولین پرده در ابتدای شب یا حوالی غروب اجرا خواهد شد، نقش آفرینان پیش از اجرای نمایش هورمون های جنسی خود را فعال سازی کرده و لرزش خفیفی را بر اندام محرکه ی خود احساس میکنند. پرده اول از ابتدای نمایش در پرده ی اول نقش آفرین مرد با چشم هایش یادداشت هایی را